یکی از میراثهای فرهنگی کشورمان که هنوز هم وجود دارد هنر لالاییخوانی است. لالاییها را معمولا مادران برای فرزندشان که در آغوششان یا داخل گهواره هستند میخوانند.
امین صادقپور - مادران از گذشته تا امروز برای اینکه فرزندانشان در کمال آرامش استراحت کنند و خوابشان ببرد، برای فرزندانشان آوازهای دلنشینی میخوانند که به آنها «لالایی» میگویند.
در ایران، لالایی هر منطقه با دیگر جاها متفاوت است و هر یک از اقوام ایران مانند ترکها، بلوچها، کردها، بختیاریها، قشقاییها و ... لالاییهایش معنا و مفهوم متفاوت و خاصی دارند. خراسان نیز از این موضوع جدا نیست که نمونهای از آن را میخوانید.
لالایی چرخ نختابی
به آوازش تو میخوابی
لالا لایی گل غوزه
سفید و سبز و عنابی
لالا سیب و انار من
لالایی زعفران من
بخندای دونه مروارید
که لبخندت جهان من
برو لولوی صحرایی
بازم شب شد تو اینجایی
نیایی پیش فرزندم
که سهم توست توتنهایی
لالا لالا لالاش میآد
چشام بر در باباش میآد
بازم با یک بغل پنبه
صدای کفش پاش میآد
لالا لالا به مشهد شی
به پای تخت حضرت شی
اگر بازم عنایت شه
به ماه این زیارت شی
لالا لالا گلم لالا
که وقت خوابته حالا
ببین تو آسمون شب
گل مهتاب اومد بالا